Het is september 1999 en ik sta voor het eerst van mijn leven aan de start van een triathlon, de kwart in Apeldoorn. Al schoolslagzwemmend, op een fiets van fl. 200,00 en en hagelnieuw triatlonpakje eindig ik in 2.50.33 uur. Na deze wedstrijd besluit ik in januari om mij aan te melden bij TVA en train volop mee. Helaas in maart raak ik al geblesseerd en dat seizoen doe ik alleen de achtste. Wel ben ik erbij als Frank (beresterk) en de Ahoudjes aan de start staan in Almere. Wat een geweldig spektakel, hoe emotioneel….die hele….en hoe ongrijpbaar voor mij op dat moment. Het jaar daarna ga ik iets verstandiger trainen en besluit als belangrijkste wedstrijd de halve van Kruiningen te doen. De langere afstanden trekken mij meer dan de kortere afstanden. Op een trainingsprogramma van Janine (Tri-Apeldoorn) volbreng ik mijn eerste halve in 5.04.15 uur. Tevreden en niet echt moe ben ik na deze eerste halve en dan staat het voor mij vast. Volgend jaar weer een halve en misschien wel meer….een hele??? Ook dit jaar 2002 zijn er 2 liefhebbers voor de hele. Frank staat aan de start in Frankfurt en het is ongelooflijk hoeveel publiek er staat en hoe het georganiseerd is. In Almere staat Albert aan de start, zijn eerste. Albert finished net boven de 11.00 uur en komt zeer ´fit´ over de finish en kijkt terug op een prima verlopen wedstrijd. Op dat moment staat het voor mij vast. Volgend jaar ben ik aan de beurt.

Gezien mijn korte triathlonervaring lijkt het mij verstandig een stuk begeleiding te zoeken in de training en opbouw van de schema’s. Ik kom in september in contact met Frank Heldoorn en vanaf oktober starten we met de eerste trainingsschema’s met als doel de IRONMAN van Frankfurt op 13 juli 2003. De keuze voor Frankfurt lag hoofdzakelijk bij het zwemmen en de massa´s mensen die op de been waren. Daarnaast speelde de tijd van het jaar, met de perikelen van het weer, ook een rol. Na twee weken trainen op op de "Heldoorn-Way" merk een al een groot verschil met hoe ik trainde in de afgelopen 2 jaar. Ik train op totaal andere hartslagfrequenties en ik merk een grote sprong vooruit en de trainingen gaan uitstekend. Door priveproblemen krijg ik in januari een dip en gaat de zin van het trainen er een beetje af, maar volbreng toch alle trainingen. Na een maand is de zin gelukkig weer terug. De trainingen worden steeds langer en het weer wordt steeds mooier. Wat mogen we toch van geluk spreken dat we dit allemaal kunnen terwijl er zoveel mensen zijn die het gevoel van een lekker training nooit zullen kennen. Wederom heb ik mij ingeschreven voor de halve van Kruiningen. Het doel is te kijken waar ik sta. De laatste maanden gaan mijn looptijden vooruit en breek ik PR na PR. In Kruiningen wil ik minimaal een kwartier sneller dan vorig jaar....Eindtijd 4.41.13 uur.....Ruim 20 minuten sneller. Dit geeft een ontzettende stimulans voor de laatste 2 trainingsmaanden. Ik heb echt ontzettend mazzel met het geweldige weer. De laatste maand voor de wedstrijd heb ik het gehad…de trainingsduur zit nu gemiddeld rond de 20 uur met een uitschieter naar 22 en 25 uur. Ik heb blaren van een nieuw fietszadel die niet meer over gaan en verveel me tijdens de extensieve fietstrainingen van meer dan 5 uur. Ik heb geen zin meer en verlang naar die wedstrijd……….

Het komt nu echt dichtbij en ik begin lichtelijk wat kriebels te krijgen. Heb ik genoeg gedaan, kan ik het eigenlijk wel aan. Mijn knieeen doen zeer, last van de achillespees……Van Albert heb ik vorige week zijn racestrategie van Almere gekregen waarin hij zijn wedstrijd vooraf heeft beschreven om mentaal sterker te worden. Deze pas ik aan voor mij en inderdaad het maakt me iets rustiger. Tijdens een zwemtraining kom ik Albert tegen en als we de trainingsduur en intensiteiten een beetje vergelijken dan is dat vrij indentiek en dat doet me goed en neemt een stuk twijfel weg.

Vandaag vertrek ik samen met Frank B. naar Frankfurt alwaar we om 15.00 uur arriveren in het plaatsje Klein-Gerau. Hier zullen we het weekend bivakeren. Ons buitenverblijf ligt op 18 kilometer van de zwemstart en dus ideaal. Na de spullen uit de auto te hebben gehaald begeven we ons naar IRONMAN-VILLAGE alwaar ik de startbescheiden in ontvangst neem. Het is nog te vroeg voor de Pastaparty en we gaan nog even terug naar het appartement. Even lekker relaxen en de startbescheiden bekijken. Om 19.00 uur mogen we aanschuiven voor het Pasta-Party feest met alle deelnemers. Een voor een worden de kanshebbers naar voren gehaald en is een prachtige happening. Volgegeten en gedronken ploffen we tegen 23.00 uur het bed in....Rust!!!!

Na een lekker ontbijtje besluit ik nog even 45 minuten te gaan fietsen en aansluitend een 15 minuten te gaan lopen. De laatste check van de fiets want die moet vandaag al afgegeven worden. Na alle spullen voor de 11^de keer gecontroleerd te hebben gaan we naar Frankfurt om even het loopparkoers en de wisselzone te verkennen. Er wordt nog volop gebouwd aan de tribunes en de wisselzone. Om 15.00 uur arriveren mijn ouders en we gaan richting de wisselzone (zwemmen/fietsen) om de fiets in te leveren. Tevens krijgen we het nummer op de kuit gekalkt. Terug in het appartement wordt het galgenmaal gemaakt...Macaroni.....Ik besluit om 23.30 uur het bed in te gaan.

03.30 uur...ik schrik wakker van de wekker en jump het bed uit....Het is zover... Frank Heldoorn heeft de wedstrijddag beschreven en er staan 8 witte boterhammen met zoetigheid op het programma met een kop koffie en een glas sinaasappelsap. Om 07.00 uur is de start en ik wil op tijd bij de fiets zijn. Vorig jaar was er teveel stress door de files die er onderweg stonden naar de start. Om 04.30 vertrekken we naar de start en om 05.00 sta ik al bij de fiets......banden oppompen, praatje maken met een Engelsman naast me, bidons op de fiets, voeding op het frame en in het tasje op het frame. Om 06.20 uur begin ik me rustig om te kleden en trek ik het wetsuite aan. Nogmaals een laatste check van de fiets en dan begeef ik me naar de start. Het is nog een redelijk stuk lopen maar dat gaat door een haag van mensen en palmbomen....het is nu al geweldig. Langzaam loop ik het water in en kijk ik wat om me heen. Als het water tot het middel reikt kan ik het niet laten...effe lekker in het wetsuite plassen. Ik zwem rustig naar de startlijn en begeef mij in het gedrang. 10 minuten voor de start wordt het wel heel erg druk vooraan en ik besluit mij iets naar achteren te verplaatsen. Het Duitse volkslied wordt gespeeld en de start kan elk moment plaatsvinden....alles zit goed...wetsuite, bril, zwemcap...Los Geht´s.

Ik zie alleen maar armen en hoofden met gele caps....ik krijg een klap op mijn kop (hoort erbij) zwem half over iemand heen maar na een 15 minuten is de grootste stress weg en kom ik lekker in mijn slag. Ik hoop met 1.15 uur weer op de kant te staan maar we zullen zien. Bij het eerste returnpunt is het even dringen rond de boei en moet ik even over tot een aantal slagen schoolslag....best lekker even. Na 36 minuten kom ik het water uit om een 50 meter over het strand te lopen en vervolgens met de tweede ronde te beginnen. Het zwemt echt geweldig in de Langener Waldsee. De temperatuur is goed en er is redelijk veel ruimte zodat ik lekker het ritme kan vasthouden. De ironmanboog waar we eruit mogen komt steeds dichterbij en als ik dan grond voel en op de kant stan druk ik op mijn horloge...1.13...yes..goed gezwommen op naar onderdeel twee......Ik wissel redelijk snel en....

.....spring op de fiets. De hartslag is aan de hoge kant (173) en het is zaak deze het komende halfuur richting de 145 te krijgen. De eerste 12 kilometer gaat richting Frankfurt alvorens we op de echte ronde van 2x 84 kilometer komen. Deze 12 kilometer gaat lichtjes naar beneden zodat met een redelijk hoge snelheid je toch hersteld en de hartslag zakt. Het fietsen gaat geweldig en ik moet me af en toe inhouden om niet te hard te gaan en de hartslag te hoog te laten oplopen. De beklimmingen doe ik op het kleinste blad (tripple) met veel omwentelingen om vervolgens vol de afdaling te nemen. Ik hoop een gemiddelde van 30 te halen wat zou betekenen dat ik er 6 uur over zou fietsen. Na een klim waarbij we met ongeveer 12 andere atleten aan deelnemen komt er een motor naast me rijden. Ik moet naast hem komen en krijg 6 strafminuten voor het stayeren. Heb absoluut geen idee waar deze beste man het over heeft en vraag hem om uitleg maar hij is alweer naar de volgende onderweg. Resultaat van de klim...12 man krijgen 6 strafminuten aan de broek. Kinderachtig maar niets aan te doen. Na 90 kilometer zie ik dat ik snel gereden heb ondanks die 6 strafminuten. De tweede ronde krijg ik het wat zwaarder bij vooral de klimmetjes en kan ik niet meer vol in de afdaling aangezien ik moet herstellen. Ondertussen moet ik voor de derde keer stoppen voor een sanitaire stop. Genoeg vocht aanwezig dus... De laatste klim is in Bad Vilbel en doet denken aan de klim op Alpe D´uez. Een haag van mensen die meerennen, schreeuwen...echt geweldig. De laatste 10 kilometer gaan haast berg af zo Frankfurt in. Ik haal mijn voeten uit de schoenen en bereidt de wissel voor........Ik ren de wisselzone in en een aardige dame rent met mijn wisseltas mee naar de omkleedzone....helm af, schoenen aan, pet op, bril op ....und Tjuss.....

Aangezien ik eigenlijk nooit last heb van de overgaan zit ik redelijk snel in het ritme. Na 2 kilometer komt Frank naast me lopen en vraagt welke tijd ik op de kilometer heb...het gaat iets te hard en ik neem iets gas terug. Ik loop al een tijdje samen met een Duitser uit Stuttgart en we praten af en toe wat. Scheelt wel maar na een sanitaire stop die we allebei maken haakt hij af en zie ik hem niet meer. Na een kilometer of 10 krijg ik een hongergevoel en ik weet dat ik zo snel mogelijk een gelletje naar binnen moet krijgen. Na twee van die gelletjes gaat het weer goed en is de honger weg. Vanwege het warme weer (30 graden) drink ik bij elke verversingspost 2 bekers. Sinds het begin van de marathon heb ik last van mijn maag en die gelletjes helpen daar ook niet bij. Op de halve marathon kom ik door in 1.58 en voorzichtig hoop ik op een tijd onder de 4 uur. Bij het 25 kilometerpunt krijg ik een dip en begint de pijn in de maag erger te worden. Wanneer Frank naast me komt lopen vraag ik wat ik het beste kan doen...tip van de dag....direct over schakelen op cola en water en eet alleen nog fruit. Bij de eerste verversingpost drink ik de cola en inderdaad het gaat weer goed. De pijn in de maag is over en ik heb weer energie. Ik blijf cola drinken maar bij 34 kilometer is het beste eraf en verlang ik naar de finish. Frank komt nu regelmatig even naast me lopen en dat scheelt. Door de afleiding vergeet je even de vermoeidheid. Op mijn horloge zie ik dat ik de 4 uur niet haal maar mijn eindtijd zal zeker uitstekend zijn en absoluut naar volle tevredenheid. De laatste kilometer gaat in en wat is dit geweldig. Het moment dat ik rechtsaf mag, de haag van mensen in, over de rode loper, tussen de palmbomen door. Wat een gevoel, is dit echt??? IK steek mijn armen in de lucht, bal een vuist. Die laatste 200 meter zijn van mij en voor mij. Daar is de finish... nog 10 meter en dan is het over 11.02.30 uur. Hier heb ik het voor gedaan....en.....het is het zeker waard geweest! De Ironman medaille wordt omgehangen en een jongedame begeleidt mij naar de tenten ondertussen vragend hoe ik mij voel, of het goed gaat, of ik massage wil, infuus wil, bubbelbad en weet ik wat nog meer. Ik wil maar een ding....mijn FINISHER t-shirt, een paar Deutsche broodjes, wat drinken en dan naar Frank en mijn ouders.

Na de felicitaties en een kop koffie heb ik de zin er vanaf....Ik haal de fiets op en de rest van de spullen en we gaan heerlijk naar het appartement terug. En dan....een heerlijk biertje. (was toch 6 maanden geleden). Nagenietend in bed val ik tegen middernacht in slaap. Wat een geweldige dag.......!

-Dit was mijn eerste hele, maar zeker niet mijn laatste.......

-Pain is temporary, Pride is forever!! (bedankt Albert)

Frank bedankt voor de ondersteuning en de begeleiding tijdens de wedstrijd. Ontzettend fijn dat je er bij was. En volgend jaar ben jij weer aan de beurt.

Albert bedankt voor je racestrategie waardoor ik al een week van de tevoren de race kon bepalen en doorlopen. Succes in Almere!!!!!

Pap en mam bedankt dat jullie er waren voor de ondersteuning in Frankfurt. Pap bedankt voor de begeleiding en de duurlopen die we samen gedaan hebben. Succes in Berlijn!!!